از سخت‌ترین کارهای دنیاست تسلیت گفتی به دوستی که عزیزی را از دست داده است. آدم می‌ماند در آن دم چه بگوید و چگونه بگوید. کلیشه‌ها کمکی نمی‌کنند، «غم آخرت باشد» و «صبور باش» بیشتر باد هوایند و اصلن تو به من بگو رنج دل را چطور می‌شود به حرف زبان تسلا داد ؟

این‌طور می شود که من از عصر پیچیده‌ام به خود که چطور برایت بگویم تا تسلیت باشد که کمی، ذره‌ای آرامت کند... نشده نمی‌شود فقط کاش بشود بدانی غصه‌ی تو اندوه من هم است. کاش خداوند خدا مهربان باشد با ما، آرامش و امنیت را زود زود به دل تو بازگرداند

تیمار خاطر خسته، دهان دوخته میخواهد و آغوش گشوده...مابقی همه بهانه است

به گمانم خیلی از‌ آدم‌ها بازی قربانی را دوست دارند. یعنی کاملن ناخوداگاه تمایل دارند در موقعیت قربانی شدن قرار بگیرند: قربانی خانواده، کار، یار، دیار یا هر چه که بشود بار ناکامی را به دوش آن گذشت و بعد با یک فارغ‌البالی معرکه دست‌های تمیز را نشان خود و دیگران داد و گفت ببینید من مقصر نیستم من هم یک قربانی‌ام؛ مقصر آن آدم، سیستم، والدین و... است نه من. لذت عمیق بازی قربانی در سلب مسوولیت قربانی برابر شرایط نهفته است: جوری بازگشت به امنیت جنینی، حضور در شرایطی که دشواری تصمیم‌گیری و سختی پرداخت هزینه تصمیمات از دوش آدم ساقط می‌شود.

فکر کنم ظرف دو سه ماه گذشته ناخوداگاه داشتم همین بازی را انجام می‌دادم. من بیچاره‌ی قربانی، گرفتار شرایط و آچمز بودم. اما واقعن آیا من آنقدری که نشان می‌داد بی‌چاره بودم؟ دی‌شب در یک حال غریبی که نمی‌دانم خشمگین بود، غمگین بود، چه بود دقیقن- اما گین بود در هر حال- داشتم راه می رفتم. هروله ای غریب که به وقت بیش از طاقت شدن رنج معمولن به آن متوسل می‌شوم تا دوام بیاورم. بعد همان میان، آن همه درد که جدن بیش از طاقتم بود مجبورم کرد کمی از وضعیتم فاصله بگیرم و ببینم واقعن همانقدری که نشان می دهد بی‌چاره‌ام؟

نبودم. استیصالم از جهل بود. سوال‌هایی از خودم پرسیدم که جوابی برای‌شان نداشتم. ناگهان دیدم چه برای چیزهای مهم زندگیم تعریف ندارم، مرز ندارم، نمی دانم درست چه است و نادرست کدام. فقط نشسته ام و غر می‌زنم من بی‌چاره‌ی مظلوم. وقتی نمی‌دانم چه چیزی برای من درست است چطور می خواهم برابرش واکنش نشان دهم؟ بدیهی است که چنین جهلی یا یک قربانی غرغرو می سازد یا یک فاعل پشیمان، بازی دو سر باخت است نادانی...

از امروز دست به کار شدم. فهرستی درست کردم از چیزهایی که دارد آزارم می‌دهد. طبقه‌بندی‌شان کردم و حالا دارم سعی می‌کنم بفهمم تعریف من از کار خوب، رابطه درست، تن سالم، پول، رفاقت و خیلی چیزهای دیگر چیست؟ درست و نادرست برای من دقیقن یعنی چه؟ موسی کلیم الله در پی پاسخ چنین سوالاتی به کوه طور رفت و با ده فرمان بازگشت. شاید ما هم در این عصر شخصی شدن نبوت، باید به کوه طور و غار حرای اختصاصی‌مان برویم و با ده فرمان مختص به خودمان باز گردیم. این کاری است که ظرف چند روز آینده قصد انجامش را دارم

به گمانم یکی از نفرت‌انگیز‌ترین اقدامات جهان تلاش در جهت تغییر یک آدم است آن‌طور که ما می‌خواهیم. مثلن تحت فشارش بگذاریم که برود وزن کم کند، بیشتر پول در بیاورد، برون‌گرا باشد، ورزشکار یا... این‌جوری انگار یک پیام آشکار مخابره می‌کنیم به آن آدم که تو دوست‌داشتنی نیستی مگر این‌که آن جور که من می‌خواهم باشی. آدم‌ها را بخاطر همان چیزی که هستند باید خواست و دوست داشت. یعنی به گمانم بین دوست نداشتن یک آدم و دوست داشتن مشروطش، آن اولی اولا است.

حالا فکر می‌کنم روابط هم مثل آدم ها هستند. برابر تغییر مقاومت می کنند، می خواهند همان‌طوری که هستند پذیرفته شوند، اینرسی دارند و حضور مشروط برنمی دارند. آدم یک رابطه را با همه مختصات موجودش، یا می‌پذیرد یا می‌آید بیرون. تلاش مداوم برای تغییر ویژگی‌های یک رابطه همان قدر غیر منصفانه است که تلاش برای تغییر آدم آن سر رابطه.

پی‌نوشت: از این نوشته سیاست «همین است که هست» نباید برداشت شود. آدم ها مدام در حال تغییرند، که اگر تغییر نکنند یا تن به تغییر ندهند مرده و مردابی بیش نیستند اما فرق می‌کند این‌که آدمی تغییر کند تا کامل‌تر شود و آدمی که مجبور است به تغییر تا دوست داشته شود. آن حالت اول در بطن خودش عشق دارد و امنیت. این حال دوم بالذات پر از رنج است و ناامنی

١- از نمی‌دانم کجای جاده، . از نمی‌دانم کجای جاده فهمیدم دارم گریه می‌کنم، به پهنای صورتم اشک می‌ریزم و آن که می‌گریست انگار من نبودم. من که  چهاردنگ حواسش بود. اصلن من با شگفتی ایستاده بود و آن که می گریست را نظاره می‌کرد...

٢-  این روزهایم احاطه شده میان خشم و اندوه. هر اتفاق ساده‌ای یا خیلی خشمگینم می‌کند یا به شدت اندوهگین. بعد کمی که فاصله می‌گیری می‌بینی هیچ تناسبی میان کنش بیرونی و واکنش درونی نیست. بی‌قرارم، به سرعت میلم به زندگی در حال فروکش کردن است، چیزی خوشحالم نمی‌کند و... 

۴- حال این دفعه‌ام نوبر است. آن بیرون زندگی اگر نه کاملن بر وفق مراد که بی مشکل خاصی جریان دارد. تعادل روحم جایی این درون بهم ریخته و من نمی‌فهمم چرا. نمی‌دانم کجا باید بروم پی حل مشکل. چرا این همه اندوهگینم، چرا این همه خشمگینم؟ چرا این همه فرق می‌کند افسردگی با افسردگی

زندگی گاهی بی رحمی می‌کند با آدم. بر‌ می‌دارد چیزی نشانش می دهد از جنس رویا، بعد پیشانی‌نویسش می کند انگار با نشدن؛ نمی‌شود. تو می‌مانی..... تک‌تک لحظه‌هایت در حسرتش می‌سوزد، هر واقعیتی در مقایسه با حقیقتی که لحظه‌ای رخ نمود و رفت، بی رونق می‌نماید...زندگی گاهی وادارت می‌کند به تحمل بی‌رونقی. بعد تو می‌مانی و سه‌راهی: یا سقوط می‌کنی به اعماق ماداگاسکار، دم به دم بیشتر فرو می‌روی در روزمرگی، در ملال، در عادت و خلاص. یا پناه می ‌بری به رویای مغولستان خارجی، به آرامشش، به همه‌ی خوبی های جهان که آنجا انتظارت را می‌کشد و یا از زندگی می‌گریزی به زندگی. کاری که من کرده‌ام. گویی که زندگی مادر مهربان من است، تنبیهم کرده اما من هنوز هم جز او پناهی ندارم. زهر زندگی را با نوشداروی زندگی درمان کردن،

این دفعه،  که دلم نمی‌خواهد از زندگی به زندگی بگریزم. دلم می‌خواهد بروم مغولستان خارجی و ملحق شوم به عشیره ی یعقوب. به آل کنعان. آدم است دیگر یک وقت‌هایی لازم دارد برود پی کارش

بخش هایی از پیش نویس بیانیه تشکیل جبهه راه سبز امید:

... آنچه اینک در جامعه ما نقش‌آفرینی می‌کند شبکه‌ اجتماعی توانمندی است که در میان بخش وسیعی از مردم در سراسر کشور شکل گرفته و نسبت به پایمال شدن حقوق مردم معترض است...از مهمترین نقاط قوت این شبکه، شکل طبیعی اجزای آن است. این واحد‌ها عبارت از گروه‌هایی کوچک اما بسیار متکثر از همفکرانی است که در قالب روابط سابقه‌دار دوستی یا خویشاوندی یا همکاری نسبت به هم آشنایی و اعتماد پیدا کرده‌اند... اولین قدم در راه‌حل پیشنهادی اینجانب آن است که ما ایرانیان، در هر کجای جهان که هستیم، باید این هسته‌های اجتماعی را در میان خود تقویت کنیم. تجربه چندین دهه از تاریخ ایران که ما از نزدیک شاهد آن بوده‌ایم نشان می‌دهد حرکات جمعی مردم تنها در دوران باروری، حیات و سرزندگی این هسته‌ها به نتیجه می‌رسند. باید خانه‌هایمان را رو در روی یکدیگر بسازیم...این واحدها در صورتی که محوری برای فعالیت‌های ثمربخش قرار نگیرند به مانند درختانی که میوه‌هایشان چیده نشود بازدهی‌ خود را از دست می‌دهند، از این روست که باید آنها را موضوع تلاش‌های اثرگذار اعتقادی، اجتماعی، سیاسی، علمی، فرهنگی، هنری، ورزشی، عام‌المنفعه و دیگر فعالیت‌های مدنی مشابه قرار داد تا در درازمدت و پس از عبور امواج حادثه و عاطفه همچنان به ایفای نقش‌ تاریخ‌سازی که از آنها انتظار داریم بپردازند...تجربیات اخیر نشان داد، ‌خرده‌رسانه‌هایی که از این روابط زاده می‌شوند، می‌توانند سریعتر و موثرتر از هر رسانة عمومی دیگر عمل کنند، مشروط بر آن که ظرفیت‌های این شبکه از طریق توافق بر روی یک آرمان بزرگ به فعلیت برسد. ما زمانی موفق به برقراری ارتباط موثر با یکدیگر خواهیم شد که در شعاری مشترک همصدا شویم؛ شعاری دقیق و عمیق که قادر به تامین خواسته‌های ما باشد. آنچه این خدمتگزار شما برای این منظور پیشنهاد می‌کند استیفای حقوق از دست رفته ملت است...

در هر رابطه کسی هست که ترک می کند، کسی هست که ترک می شود. اگر شعبده بازی روزگار بار دیگر این دو نفر را بنشاند کنار هم، بزرگترین مشکل رابطه، عدم تطابق تصویر ذهنی این دو از یکدگر است. آن که رفته، همیشه دیگری را همان عاشق شیفته ی قدیمی تصور می کند و آن که مانده، طرفش را همان جفاپیشه ی حق به جانب که رهایش کرده؛ یکی ذهنش غرق در لذت روزهای قبل از لگد زدن به دیوار شیشه ای رابطه است و دیگری روحش اسیر رنج بعد از فروریزی آوار؛ منطبق کردن این دو تصویر بی تطابق، شاید سخت ترین کار باشد، سخت ترین کارها...

بر فراز جلجتا،مسیح میان دو دزد به صلیب کشیده شد و هنگامی که در نیم روز آسمان تاریک گشت،نالید:پدر پدر چرا مرا رها کرده ای؟

این روزها انگار یک ملتیم که به صلیب کشیده شده ایم...ملتی که هر شب رو به آسمان می نالد و از خدایش می پرسد ایلوئی ایلوئی لما سبقتنی؟

خوانده بودم که انقلاب فرزندان خودش را می خورد،اما نشنیده بودم که قبلش این طور،مچاله و داغانشان کند...تقبل الله!

دلم برای با تو بودن تنگ شده...يادمان بخير روزهايی را که فاصله ميان درود و بدرودمان را لحظه لحظه زندگی ميکردیم... ميدانی... هر لحظه که بی اذن چشمانت ميگذرد فقط شرمساری فزون ميکند جانا!

پی نوشت کاملا بی ربط :باران که ميبارد بی قرارترم.همين!

...باران لالايی بخواند و تو تا صبح بيدار بمانی...

خدای مهربان من!خدای تنهايی،خستگی! خدای زن ،زايش،زندگی!خدای شعر،شور ،شراب!خدايی که الله و يهوه يا خدای انجيل و زبور و اوستا نيستی!خدايی که مهربان آفريدگار منی!هزار هزار بار ممنون بابت بارانی که امروز باراندی سريع و ساده...هر بار که جستجو کردمت به من يادآوری کردی:بخواهيد تا به شما داده شود!

سپاس مر خدای آفريننده چشمانت که ميداند چقدر به نوشداروی نوازش نگاهت محتاجم...پروردگاری که ميداند بعضی وقتها صبوری چقدر سخت ميشود جانا

«در آستانه میلاد اسوه ایثار و شهادت حضرت امام حسین(ع) و یاران باوفایش و ضمن تقدیر فراوان از همه خدمات ارزشمند گذشته، جنابعالی را که انسانی مؤمن و فداکار و مورد اطمینان کامل هستید به سمت «مشاور و رئیس دفتر ...» انتخاب می‌نمایم»حکم رحیم مشایی

بعد هی آن خط بالا را می خوانم و نمی دانم بخندم یا گریه کنم.طرف گفته در آستانه میلاد اسوه ایثار و یاران باوفایش...یعنی حضرتش فکر کرده جمیع شهدای کربلا با هم متولد شده اند؟یعنی فارسی را پاس بداریم،خودمان را بیاندازیم در چاه جمکران،در هتل اوین یرقان بگیریم،چکار کنیم از دست این همه نبوغ و نخبگی؟